|
Sanna. Maria Konopnicka |
Gile. Wanda Chotomska |
|
|
Jasne słonko, mroźny dzień, |
Przyleciały gile nawet nie wiem ile. |
|
|
a saneczki deń, deń, deń, |
Przyleciały gile, a tu śniegu tyle. |
|
|
Aż koniki po śniegu |
Cała jarzębina śniegiem oblepiona… |
|
|
zagrzały się do biegu. |
- Co będziecie jadły? |
|
|
Jasne słonko, mroźny dzień, |
- Nie kłopocz się o nas |
|
|
a saneczki deń, deń, deń. |
Znajdziemy pod śniegiem korale jarzębin |
|
|
|
A ty idź do domu, bo się tu przeziębisz. |
|
|
Zima. Maria Konopnicka |
||
|
Nasza zima biała |
Bałwan ze śniegu. Barbara Kossuth |
|
|
chustą się odziała. |
Ulepiły dzieci |
|
|
Idzie,idzie do nas w gości |
ze śniegu bałwana, |
|
|
w srebrnych blaskach cała! |
W kapeluszu, z fajką w zębach |
|
|
|
zygląda na pana. |
|
|
Włożyła na czoło |
Pewno ci tu zimno, |
|
|
księżycowe koło, |
śniegowy bałwanie, |
|
|
Lecą z płaszcza gwiazdy złote, |
chodźże do nas do przedszkola |
|
|
gdy potrząśnie połą. |
na ciepłe śniadanie. |
|
|
|
Zaiskrzył się bałwan, |
|
|
Z lodu berło trzyma, |
jakby śmiał się z tego: |
|
|
tchu ni głosu nie ma. |
- Mróz - to mój przyjaciel, |
|
|
Idzie, idzie smutna, cicha, |
- stopniałbym bez niego. |
|
|
ta królowa zima! |
||
|
|
Hej, na sanki. Barbara Kossuth |
|
|
Idzie martwą nogą, |
Hej, na sanki |
|
|
wyiskrzoną drogą, |
koleżanki, |
|
|
Postanęły rzeki modre, |
w nocy śnieżek spadł! |
|
|
do morza nie mogą. |
A więc z góry na saneczkach, |
|
|
|
aż zaświszcze w uszach wiatr! |
|
|
Gdzie stąpi, gdzie stanie, |
Ach, z tej górki |
|
|
słychać narzekanie: |
na pazurki |
|
|
- oj biedne my kwiaty, trawy |
miło się na sankach mknie! |
|
|
co się z nami stanie! |
Tylko potem trzeba znowu |
|
|
|
pod tę górę ciągnąć je! |
|
|
Przed nią tuman leci |
||
|
straszy małe dzieci... |
Na lodzie. Hanna Ożogowska |
|
|
A my dalej do komina: |
Pojadę ja na łyżewkach |
|
|
- Nie puścim waszeci! |
po lodzie. |
|
|
|
Choć nabiję sobie guza, |
|
|
Śnieżyca. Maria Konopnicka |
nie szkodzi. |
|
|
Zahuczały, zaświstały |
Lód jest śliski, łyżwy ostre |
|
|
wichry w srebrny róg. |
jak noże. |
|
|
|
Gdy upadnę, ktoś mi powstać |
|
|
Leci ,leci tuman biały |
pomoże. |
|
|
aż na chaty próg. |
||
|
|
Na śniegu. Hanna Ożogowska |
|
|
Na tej chaty próg lipowy, |
Ja mam narty, |
|
|
co ochrania nas, |
ty masz narty. |
|
|
co otula nasze głowy |
Szurr, szurr ! drogą, |
|
|
wzłej śnieżycy czas. |
szlak utarty. |
|
|
|
Lecz co taka |
|
|
A ja stoję u okienka, |
jazda warta, |
|
|
a ja patrzę w dal; |
gdy na nosie, |
|
|
Milknie, cichnie ma piosenka, |
nie na nartach? |
|
|
serce chwyta żal. |
||
|
|
Kto to? Hanna Ożogowska |
|
|
Oj, nie jedna tam sierota |
Na podwórku już od rana |
|
|
na tym zimnie drży! |
dziwny gość zawitał. |
|
|
Wiatr chuściną biedną miota, |
Nie rusza się, nic nie mówi, |
|
|
a mróz ścina łzy... |
o nic nie pyta. |
|
|
|
||
|
O ty, chato nasza droga, |
Twarz okrągła, nos - kartofel, |
|
|
rozszerz ściany swe! |
oczy - dwa węgielki, |
|
|
Pójdź, sieroto dziecię Boga, |
szyi nie ma, |
|
|
my utulim cię! |
nóg nie widać, |
|
|
|
a jak beczka wielki. |
|
|
Zmarzlak. Maria Konopnicka |
||
|
A widzicie wy zmarzlaka, |
Koszyk stary jak kapelusz |
|
|
jak się to on gniewa. |
ma na czubku głowy. |
|
|
W ręce chucha, pod nos dmucha, |
Któż to taki? Czy już wiecie? |
|
|
piosenek nie śpiewa. |
To bałwan śniegowy. |
|
|
|
|
|
|
- A czy nie wiesz, miły bracie, |
Jedzie zima. Hanna Ożogowska |
|
|
jaka na to rada? |
Jedzie pani Zima |
|
|
|
na koniku białym, |
|
|
Gdy mróz ściśnie, wicher świśnie, |
spotkały ją dzieci, |
|
|
ąnieg na ziemię pada? |
pięknie powitały: |
|
|
|
- Droga pani Zimo, |
|
|
Oj, nie w ręce wtedy dmuchaj, |
sypnij dużo śniegu, |
|
|
lecz serce zagrzewaj. |
żeby nam saneczki, |
|
|
|
nie ustały w biegu. |
|
|
Stań do pracy jak junacy |
||
|
I piosenkę śpiewaj! |
Biała jazda.Hanna Łochocka |
|
|
|
Siadły sobie |
|
|
Ślizgawka. Maria Konopnicka |
raz na sanki |
|
|
Równo, równo, jak po stole, |
sympatyczne |
|
|
na łyżewkach w dal... |
dwa bałwanki |
|
|
Choć wyskoczy guz na czole, |
i tak pędzą |
|
|
nie będzie mi żal! |
z górki w lesie, |
|
|
|
aż kurzawa |
|
|
Guza nabić - strach nie duży, |
w krąg się niesie. |
|
|
nie stanie się nic; |
||
|
A gdy chłopiec zawsze tchórzy, |
Jeden brzózkę |
|
|
powiedzą, że fryc! |
trącił głową, |
|
|
|
zgubił czapę |
|
|
Jak powiedzą, tak powiedzą, |
papierową, |
|
|
pójdzie nazwa w świat; |
drugi gałaź |
|
|
Niech za piecem tchórze siedzą, |
musnął kosem |
|
|
a ja jestem chwat! |
marchewkowy |
|
|
|
skrzywił nosek. |
|
|
Zima. Bożena Forma |
||
|
Lecą z nieba płatki śniegu, |
Nic to! Pędzą |
|
|
świat się cały bieli wkoło. |
z dziarska miną, |
|
|
Zabierz narty oraz sanki |
aż tu korzeń |
|
|
na dół z górki mknij wesoło. |
się nawinął... |
|
|
|
Pach! Saneczki |
|
|
W słońcu skrzą się śnieżne gwiazdki, |
suną drogą... |
|
|
zostań z nami pani zimo. |
Kogo wiozą? |
|
|
Drzewa mają białe czapy, |
A, nikogo! |
|
|
wśród nich zjeżdżać będzie miło. |
||
|
|
Stoczyli się |
|
|
Mróz siarczysty uszy ściska, |
w śnieg podróżni. |
|
|
nosy wszystkich są czerwone. |
Któż od śniegu |
|
|
Zimo ! Śniegu sypnij więcej, |
ich odróżni?... |
|
|
dzieci będą zachwycone. |
Kto ich znajdzie, |
|
|
|
ten dostanie |
|
|
Jedzie zima. Czesław Janczarski |
nos z marchewki |
|
|
Przypłynęła chmura sina, |
na śniadanie. |
|
|
|
||
|
od północy wiatr zacina. |
Grudzień. Janusz Minkiewicz |
|
|
Kot wyjść z domu nie ma chęci. |
W grudniu rzadko ptak zaśpiewa |
|
|
coś się tam na dworze święci! |
w srebrze stoją wszystkie drzewa. |
|
|
|
Naszą rzeczkę po kryjomu, |
|
|
Kraczą wrony na parkanie: |
|
w nocy lodem okuł mróz. |
|
- Jedzie zima , groźna pani! |
Sanki wezwał i do domu |
|
|
I już lecą z nieba śnieżki, |
z lasu nam choinkę wniósł. |
|
|
zasypują drogi, ścieżki. |
||
|
|
Zimowy ogród. |
|
|
Pola, miedzę i podwórka, |
W niebiańskim, zimowym raju ogrodzie |
|
|
dach, stodoły, budę Burka. |
lodowe koniki trzęsą grzywami, |
|
|
Kraczą wrony na jabłoni: |
anioły jeżdżą na łyżwach czasami, |
|
|
- Jedzie zima parą koni! |
a prezenty rosną w Mikołaja brodzie. |
|
|
|
||
|
Mróz ściął lodem brzeg strumyka, |
Zima jest tam przepiękna, radosna, |
|
|
|
świerki ubrane w gwiazdy galaktyki |
|
|
zając z pola w las pomyka. |
świecą ogromną mocą boskiej elektryki, |
|
|
Krasnalowi zmarzły uszy, |
a niekiedy światełkiem zamruga i sosna. |
|
|
już spod pieca się nie ruszy! |
||
|
|
||
|
Kraczą wrony na brzezinie: |
Gdy zmrok okryje panoramę nieba, |
|
|
- Oj, nieprędko zima minie! |
leciutko skrzą płatki ze śnieżnej mgławicy, |
|
|
|
kręcą, płyną, falują tańcem baletnicy |
|
|
Zima. Dorota Gellner |
w tle cichutkiej muzyki - taka ich potrzeba. |
|
|
Zima wcale nie jest cicha. |
||
|
w zimie wiele głosów słychać. |
Bałwan. |
|
|
|
Czy ktoś kiedyś widział białego człowieka? |
|
|
Dzwonią dzwonki, trzeszczą sanie - |
Białego jak mleko, zimnego jak lody, |
|
|
to jest właśnie zimy granie. |
co przed promykiem słońca szybciutko ucieka, |
|
|
|
a gdy nie zdąży, tonie w dwóch kałużach wody. |
|
|
Mróz wygrywa groźnym palcem |
||
|
na klawiszach sopli walce, |
||
|
Wiatr za płotem gwiżdże, hula... |
On lubi chłody, mrozy i zamiecie, |
|
|
Bęc u padła śnieżna kula. |
nie straszne są mu śniegi pustej Antarktydy, |
|
|
|
chodzi bez rękawiczek, czasami w berecie, |
|
|
Pewnie dzieci grają w śnieżki, |
nie tęskni za wiosną, nie myśli o lecie. |
|
|
|
||
|
szurr - ktoś zgarnia śnieg ze ścieżki. |
Śnieżki. |
|
|
Dzwoniec gubi się w piosence, |
Śniegu całe mieszki |
|
|
A my wyciągnijmy ręce i chwytajmy śnieg mięciutki, |
czas się bawić w śnieżki |
|
|
|
Ulep Jasiu ulep |
|
|
- śnieżne gwiazdy Zimy nutki. |
śnieżno - białą kulę. |
|
|
|
||
|
W ptasiej stołówce. Danuta Gellner |
Są na śniegu dzieci |
|
|
Przyleciało wróbli sześć, |
rzuć kulą, niech leci. |
|
|
zaczynają obiad jeść. |
Kula poleciała |
|
|
Jeden ziarno dziobie, |
za kołnierz Michała. |
|
|
chwali przysmak sobie. |
||
|
|
Michał kuli szukał |
|
|
Drugi na talerzu |
śmiał się do rozpuku. |
|
|
skubie bułkę świeżą, |
Znalazł za kołnierzem |
|
|
trzeci okruszynki |
topniejący śnieg. |
|
|
wybiera ze skrzynki. |
||
|
|
Dla rozgrzewki skoczył, |
|
|
Czwarty, piąty ptaszek |
sam kulę utoczył. |
|
|
dziobią zgodnie kaszę. |
Rzucił śnieżną kulę, |
|
|
Szósty głową kręci, |
trafił w kaptur Julę. |
|
|
na nic nie ma chęci |
||
|
i widać po minie, |
Jula szuka kuli, |
|
|
że był gdzieś w gościnie. |
marszczy i się kuli. |
|
|
|
Śmiech dzwoni, śnieg świeci |
|
|
Zima. Jan Brzechwa |
weselą się dzieci. |
|
|
Niebo błękitniało, niebo owdowiało, |
||
|
owdowiały błękit białym śniegiem spadł, |
Jula na kapturze |
|
|
co się nagle stało, że tak biało, biało, |
ze śniegu ma różę |
|
|
pod nogami mymi zaszeleścił świat? |
A to wszystko dała |
|
|
Włożę lisią czapę, przypnę lisi ogon, |
zima śnieżnobiała. |
|
|
zmylę wszystkie ślady, zmiotę śnieżny kurz, |
||
|
pójdę sobie drogą, pójdę bez nikogo |
Bałwanek. |
|
|
i do ciebie nigdy nie powrócę już. |
Ulepiła mała Basia |
|
|
|
ze śniegu bałwana. |
|
|
Kolorowy śnieg. |
Zostawiła go na noc całą |
|
|
Czy wam nie przyszło nigdy do głowy, |
do samego rana. |
|
|
że śnieg powinien być kolorowy? |
Pokaże go tatusiowi |
|
|
Albo zielony, albo czerwony, |
i siostrzyczce Kasi |
|
|
liliowy albo beż. |
niech zobaczą , |
|
|
Śnieg ten lepiłoby się wspaniale, |
jak się bałwan udał małej Basi! |
|
|
a bałwan biały nie byłby, ale |
||
|
albo zielony, albo czerwony, |
Bałwan. |
|
|
liliowy albo beż. |
Stoi bałwan w kapeluszu, |
|
|
Śnieżki tak samo w zimowej porze |
nic nie słyszy, nie ma uszu. |
|
|
byłyby wtedy w jakimś kolorze: |
Ślepki z węgla, patrzą krzywo |
|
|
albo zielone, albo czerwone, |
Krzyś ulepił takie dziwo. |
|
|
liliowe albo beż. |
||
|
Bardzo kolory by się przydały, |
Bałwan. |
|
|
a tu tymczasem wciąż pada biały, |
Na podwórku bałwan stał |
|
|
biały bielutki, miękki mięciutki, |
który dużą głowę miał. |
|
|
świeży, świeżutki śnieg. |
Oczka - czarne, dwa węgielki |
|
|
|
nos z marchewki nie za wielki… |
|
|
Przyjechała zima wozem. Lucyna Krzemieniecka |
I tak sobie stał. |
|
|
Przyjechała zima wozem. |
||
|
A z kim? |
Kiedy ktoś się zimna bał |
|
|
Ze śniegiem i mrozem. |
to się bałwan z niego śmiał. |
|
|
Zaraz w poniedziałek |
Bo gdy wkoło zimno było |
|
|
ubieliła pola kawałek. |
jemu właśnie było miło. |
|
|
A we wtorek? |
||
|
Brylantami obsypała borek. |
||
|
A w środę? |
Gdy na mrozie stał |
|
|
Położyła lusterko na wodę. |
chociaż dużą głowę miał. |
|
|
A w czwartek? |
To się bałwan trochę bał, |
|
|
Zmroziła na tarninie tarki. |
że gdy przyjdą dni gorące- |
|
|
A w piątek? |
to mu głowę stopi słońce |
|
|
Dorzuciła śniegu w każdy kątek? |
gdy tak będzie stał. |
|
|
A w sobotę? |
||
|
Malowała na szybach kwiaty złote. |
||
|
A w niedzielę? |
A że o swą głowę dbał |
|
|
Uszczypnęła w nos Anielę! |
pewnie nocy bałwan wstał. |
|
|
|
I ułożył się na śniegu |
|
|
Ptaki i dzieci. Helena Bechler |
i poturlał się na biegun. |
|
|
Śnieżna zima się zbliża, |
Dobry pomysł miał? |
|
|
zeschłe liście wiatr goni. |
||
|
Kto malutkie wróbelki |
Biegun jest na końcu świata |
|
|
przed mrozami obroni? |
tam w ogóle nie ma lata. |
|
|
|
Śniegu pełno przez cały rok. |
|
|
Kiedy w białej pierzynce |
Dla bałwana rok wspaniały |
|
|
uśnie ziemia zmarznięta, |
będzie sobie tutaj stał |
|
|
czy o małych sikorkach |
ile tylko będzie chciał. |
|
|
nikt nie będzie pamiętał? |
||
|
|
||
|
Sikoreczki, wróbelki |
Tylko czy mu się nie znudzi, |
|
|
niech nie straszy was zima, |
że dokoła nie ma ludzi, |
|
|
pomożemy wam mrozy, |
że nawet gdy słonko świeci |
|
|
i złe wichry przetrzymać! |
tam w ogóle nie ma dzieci… |
|
|
|
||
|
Niech wiatr hula po polach, |
Eskimosek. |
|
|
mróz się sroży, śnieg pada, |
To jest mały Eskimosek. |
|
|
nie pozwoli wam zginąć |
Ma czerwony z mrozu nosek. |
|
|
nasza ....... gromada. |
Ma kubraczek z futra foki, |
|
|
|
co mu mocno grzeje boki |
|
|
Nowy rok. Helena Bechler |
Szyła mama go synkowi |
|
|
Idzie Nowy Rok |
kiedy tata ryby łowił |
|
|
lasem, miastem, polem. |
||
|
Za nim idzie czworo dzieci, |
Śniadanie bałwana. |
|
|
każde z pięknym parasolem. |
Panie bałwanie, panie bałwanie! |
|
|
|
Co chce pan dostać dziś na śniadanie? |
|
|
Jeden parasol - niby łąka: |
- Proszę śnieg w płatkach,w sopelkach lody |
|
|
kwiaty na nim i biedronka. |
i porcję szronu chcę dla ochłody. |
|
|
A na drugim kłosy żyta, |
Panie bałwanie, zimne śniadanie |
|
|
mak jak promyk w nich zakwita. |
od pani zimy wnet pan dostanie. |
|
|
|
||
|
Na tym trzecim nie ma kłosów |
Jedzie Krysia na saneczkach. |
|
|
ani kwiatów i biedronek, |
Jedzie Krysia na saneczkach, |
|
|
tylko liście kolorowe - |
śnieżek skrzy się od słoneczka. |
|
|
złote rude i czerwone. |
Jedzie Krysia na saneczkach. |
|
|
|
Lalka Ala w dole stoi |
|
|
Czwarty - pięknie haftowany, |
bo się lala śniegu boi . |
|
|
srebrne gwiazdki błyszczą na nim. |
A ten misio, niedźwiedź bury |
|
|
Idzie Nowy Rok |
zjeżdża z Krysią pędem z góry. |
|
|
lasem, miastem, polem... |
||
|
Teraz nazwij wszystkie dzieci, |
Lepimy bałwana. |
|
|
które niosą parasole! |
Od samego rana, lepimy bałwana. |
|
|
|
Nos ma z marchwi wielki, |
|
|
Śnieg.Tadeusz Śliwiak |
oczy dwa węgielki. |
|
|
Chociaż mróz w policzki szczypie, |
Co to? Jaś ze Zbyszkiem |
|
|
chociaż śnieg nam w twarze sypie, |
niesie jeszcze miskę. |
|
|
nie martwimy się tym wcale. |
Teraz stoi bałwan w kapeluszu |
|
|
Padaj śniegu, padaj dalej. |
już mu śnieżek nie zaprószy uszu . |
|
|
Dobrze, że nie jasteś deszczem, |
||
|
padaj śniegu, padaj jeszcze. |
Mroźna kołysanka. |
|
|
Padaj nawet tydzień cały, |
Kiedy w swoich ciepłych łóżeczkach |
|
|
miękki śniegu, śniegu biały. |
zasną wszystkie dzieci. |
|
|
|
Chodzi mróz poleśnych ścieżkach |
|
|
My do was, wy do nas |
soplem lodu świeci . |
|
|
białymi kulami |
||
|
rzucamy ze śmiechem, |
Potem idzie poprzez pola |
|
|
bo śnieżka nie kamień. |
do wioski uśpionej. |
|
|
Oberwiesz? Nie szkodzi! |
Wiesza gwiazdki na topolach |
|
|
Otrzepiesz paltocik. |
i księżyc nad klonem. |
|
|
To tylko zabawa i żart. |
||
|
|
I maluje w oknach szyby, |
|
|
My do was, wy do nas |
w najdziwniejsze wzor. |
|
|
bo śniegu jest dosyć, |
By umilić dzieciom wszystkim |
|
|
mróz szczypie w policzki, |
zimowe wieczory. |
|
|
czerwieni nam nosy. |
||
|
Nie bójmy się mrozu, |
Zabawa na śniegu. |
|
|
gdy sanki nas niosą |
Śnieg otulił ziemię całą |
|
|
i z łyżew się cieszmy i z nart. |
nadszedł wreszcie zimy czas. |
|
|
|
Wszędzie biało, wszędzie biało, |
|
|
Taki śnieżek to raj dla nas, |
wiele uciech czeka nas. |
|
|
ulepimy zeń bałwana, |
||
|
białe śnieżki ulepimy |
Śnieżna góra na nas czeka, |
|
|
by uciecha była z zimy. |
dwa zakręty, ostry zjazd. |
|
|
|
Kto ma sanki, kto ma narty |
|
|
Mróz. Edward Szymański |
najtrudniejszy pierwszy raz. |
|
|
Chodził malarz od chaty do chaty, |
||
|
wszystkie szyby malował nam w kwiaty - |
Lekko każdy z nas pomyka |
|
|
wszystkie szyby malował srebrzyście |
i po lodzie sunie w dal. |
|
|
w małe gwiazdki i w palmowe liście. |
Na ślizgawce gra muzyka |
|
|
A choć każdy z malarzem się spotkał, |
dzisiaj bal, zimowy bal. |
|
|
nikt go nie chciał zaprosić do chaty - |
||
|
nikt za pracę mu nie dał zapłaty ... |
Zabawy na śniegu. |
|
|
|
Gdy pada śnieg, biały śnieg, |
|
|
Śnieg. Edward Szymański |
gdy sypie i prószy biały śnieg. |
|
|
Płatki bielutki, białe |
Z górki na pazurki zjedziemy na sankach, |
|
|
spadają z nieba, krążą, |
a ze śniegu ulepimy białego bałwanka. |
|
|
wioski i miasta całe |
||
|
w srebrzystym puchu krążą. |
Gdy pada śnieg, biały śnieg, |
|
|
|
gdy sypie i prószy biały śnieg, |
|
|
Tańczą nad nimi w górze |
w mamę i tatę rzucimy śnieżkami. |
|
|
coraz ich więcej, więcej... |
Przyszła mroźna, biała zima, |
|
|
Gdy na nie patrzeć dłużej, |
pobawcie się z nami. |
|
|
to aż się w oczach kręci! |
||
|
|
Gdy pada śnieg, biały śnieg, |
|
|
Lecą leciutkie płatki |
gdy sypie i prószy biały śnieg . |
|
|
aby otulić ziemię, |
||
|
gdzie zioła śpią i kwiaty |
Zimowa piosenka. |
|
|
i przyszłe zboże drzemie... |
Białe śniegi kryją pola, |
|
|
|
promień słońca zgasł, |
|
|
Gdy śnieg, co ziemię skryje |
już błękitne idą cienie |
|
|
w cieple się stopi; wiosną |
na sosnowy las. |
|
|
kwiaty znów odżyją |
||
|
i zboża znów wyrosną. |
Księżyc chowa się za chmury, |
|
|
|
cicho prószy śnieg. |
|
|
Ptaszek w gościnie. Stanisław Jachowicz |
Lód powiązał brzegi rzeki, |
|
|
Puk, puk, ptaszek do okienka: |
zatrzymał jej bieg. |
|
|
-"Niech tam otworzy panienka; |
||
|
bo to teraz straszna zima, |
Niedźwiedź drzemie na barłogu, |
|
|
nigdzie i ziarneczka nie ma". |
jeż pod liśćmi śpi, |
|
|
|
i wiewiórka w ciepłej dziupli |
|
|
I ptaszynie otworzyli, |
o dniach wiosny śni. |
|
|
ogrzali i nakarmili. |
||
|
|
Pora czarów. |
|
|
A ptaszyna, wdzięczna za to, |
Nadejdzie znowu w górach zima |
|
|
śpiewała im całe lato. |
i poubiera świerki w czapy |
|
|
|
i będą stały otulone |
|
|
|
dmuchając w przemarznięte łapy . |
|
|
Bałwan ze śniegu. Hanna Zdzitowiecka |
||
|
Najpierw Jacek z Maciusiem |
Będą się szeptem naradzały |
|
|
długo mnie ścieżką toczył, |
bo jest to już ich zwyczaj taki. |
|
|
potem wsadził nos z marchwi |
Jak pomóc ptakom i zwierzynie |
|
|
i z dwóch wegielków oczy. |
gdy śnieg zasypie leśne szlaki ? |
|
|
Na głowę włożył koszyk, |
||
|
usta zrobił z buraka, |
Nadejdzie pora śnieżnych czarów, |
|
|
a w końcu nazwał mnie brzydko... |
po drogach będzie chodził mróz . |
|
|
A wiecie jak?... |
W skrzypiących butach w srebrnym szalu |
|
|
Pokraka! |
"białe szaleństwo" będzie niósł. |
|
|
|
||
|
Śnieżyca. Leopold Staff |
Domek dla ptaszków. Irena Suchorzewska |
|
|
Śnieg się sypie włochaty |
Dziś w przedszkolu Krzyś i Tomek |
|
|
sypie, sypie biały. |
zmajstrowali ptaszkom domek. |
|
|
I rozściela srebrne płaty. |
||
|
Śnieg się sypie, śnieg kosmaty |
Jest podłoga, jest i daszek |
|
|
z nieba szarej powały. |
żeby mógł się zmieścić ptaszek. |
|
|
|
||
|
Łabędzimi pokrył szaty |
Jest na miejsce na okruszki |
|
|
zasp bujną lawiną - |
dla wróbelka, pośmieciuszki. |
|
|
- pola, drogi, drzewa, chaty, |
||
|
krzywe płoty, grzęd rabaty - |
Jest i gwoździk na skraweczki |
|
|
- puszystą pierzyną. |
dla łakomej sikoreczki. |
|
|
|
||
|
Kożuch siwy przebogaty |
Zimowa piosenka. Irena Suchorzewska |
|
|
widziała niska strzecha. |
Lubię śnieżek, |
|
|
I z komina dymi w światy |
lubię śnieg, |
|
|
niby kłakiem mądrej waty |
Chociaż w oczy |
|
|
w wiatr, co dmie jak z miecha. |
prószy. |
|
|
|
Lubię mrozik, |
|
|
Biegały ptaszki. Tadeusz Kubiak |
lubię mróz, |
|
|
Biegały, ptaszki biegały |
Chociaż marzną |
|
|
po śniegu jak płótno białym. |
uszy. |
|
|
|
Lubię wicher, |
|
|
Stukały dzióbkiem w okienko: |
lubię wiatr, |
|
|
- Rzućcie nam prosa ziarenko! |
Chociaż mnie |
|
|
|
przewiewa. |
|
|
Ziemia na kamień zmarznięta. |
Lubię zimę, |
|
|
- Czy o nas nikt nie pamięta? |
idę w świat |
|
|
|
i wesoło |
|
|
Wybiegły dzieci z przedszkola, |
śpiewam. |
|
|
sypią ziarenka na pole. |
||
|
|
||
|
Ptaszki ziarenka zebrały |
||
|
i dalej - frrr - poleciały. |
||
|
|
||
|
Przyszła Krysia do bałwana. Tadeusz Kubiak |
||
|
Przyszła Krysia do bałwana. |
||
|
-Jak się mamy proszę Pana? |
||
|
-Czy nie zimno panu może? |
||
|
-Chyba coś na pana włożę. |
||
|
-Nie potrzeba mi niczego |
||
|
bo ja kożuch mam ze śniegu . |
||
|
|
|
|








